Tuesday, August 6, 2013

பூக்காரிகள் மணப்பதில்லை


தழைய தழைய தலையில்
பூவைத்து
தள  தளவென்று
மேனி மினுக்க
நிலவைப் பிடித்து
நெற்றியிலிட்டு
முகம் முழுக்க மஞ்சள் பூசி
முகம் மலர்ந்தவளாய்
நான் கண்டிருக்கிறேன்.
நான் கண்ட நாள் முதலாய்
அப்படித்தான் அவளும்!

கணவனும் அவளும்
கை கோர்க்கும் போதெல்லாம்
காதல் அரும்பும்..
கடைத்தெரு முழுக்க
கண்கள் மலரும்
அங்காடித்தெருவெங்கும்
வாசம் பரவும்
தினம் தினம் மலரைத்தேடி
தேனெடுக்க வரும் வண்டைப் போல்தான்
திகட்டாத அவர்கள் வாழ்வு!

எத்தனைப்பேர் கண் பட்டதென்று
பாவியவள் அறியவில்லை
பாவை அவள் உணரவில்லை
அவள் மேல் பட்ட
ஆயிரமாயிரம் கண்களில்
என் கண்களும் இரண்டிருக்கிறது!

பட்ட கண்களின் பாவமா?
அவள் கொண்ட சாபமா?
ஊர்க்கூடி ஒப்பாரி வைத்திருந்தது
பூக்காரிக்கு வாக்கப்பட்டவன்
பூலோகம் விட்டு மேலோகம்
போயிருந்தான்
தேனெடுக்க வந்தவன்
திடீரென தெய்வீகமாகி இருந்தான்
காளையவன் கண்மூடி
இறந்திருந்தான் !

அன்று முதல்
பார்க்கிறேன்
தழைய தழைய பூ
அவள் தலையில் இல்லை
மஞ்சள் பூசா முகம்
மலர்வதில்லை
அவள்மேல் மணமுமில்லை
மல்லி விற்பவள்
காகிதப் பூவாகி
காட்சித் தருகிறாள்..

ஏனைய ஊர்களில்
கண்டிருக்கிறேன்
கணவனை இழந்த
கைம்பெண் பூக்காரிகளை...
அவர்கள் மலர்வதுமில்லை
மணப்பதுமில்லை..



Widget byLabStrike


1 comment:

  1. பூக்காரிகள் வாழ்க்கை மணப்பதில்லை என்றிருந்தால் சரியாக இருந்திருக்குமோ?

    ReplyDelete